نویسنده :
شهزاد - ساعت ٤:٢٢ ب.ظ روز ۱۳۸۳/٩/٢٥
حرف آخر . . .
و او هرگز مرا نخواهيد بخشيد . . .
نقطه سر خط . . . وقتی آخر حرف اين باشه آيا باز جمله ای سر خط نوشته ميشه ؟
پس نقطه . پايان .
کيه که آخر ديوونگيه ، واسه چشمات
کيه جز من که می ميره واسه لحن خنده هات
کی برات قصه می گه شبها که خوابت نمی ره
کيه پا به پات می آد وقتی که بارون می گيره
کيه وقتی تشنته تو ابرا بلوا می کنه
اگر يک جرعه بخوای کوير و دريا می کنه
يک شب موی تو رو به صد تا مهتاب نمی ده
خودش می سوزه ولی تن به سايه و آب نمی ده
اون منم که عاشقونه شعر چشماتو می گفتم
هنوزم خيس می شه چشمام وقتی ياد تو می افتم
هنوزم می آی تو خوابم تو شبای پر ستاره
هنوزم می گم خدايا کاش که برگرده دوباره
ديگر ورقی سياه نخواهد شد ، بی حرفی را که نمی توان نوشت .!!
** شهزاد **
نویسنده :
شهزاد - ساعت ٧:٢۱ ب.ظ روز ۱۳۸۳/٩/٤
سلام سلام من اومدم 
برای تو ، تويی که نمی دونی به من چی گذشته :
دير گذشت
خاکه های قلبم را باد برد
اشک ها
نريخته خشک شدند
من در درون گریستم
و تو نفهميدی
خزان من گذشت
زمستان جانم را گرفت
من حالا مرده ام
بهاری ،
ديگر نيست .
تويی که بهانه ای شدی برای بودنم .
عزيزترين ، می خواهم بدانی و باور کنی که بی تو من هيچ چيز نمی خواهم از
اين عمر دو روزه ... و دوستت دارم به وسعت آسمان آبی ، با من بمان .
به فرشته پاک سرشت ، ... عزيزم . 
ثانيه های با تو بودن گذشت ، اما من هر روز بی حضورت به ياد مهربانيهايت
به ياس ها و اطلسی ها ی باغچه سلام می کنم . در اين خزان بی کسی
سلامی به آشناهای غريبه می کنم تا به من بگوييند چند خيابان ديگر منتظر
چشمانت بمانم . 
کاش بودی و می ديدی که چگونه اميدم کنج کلبه بی تفاوتی ها زانوی غم بغل
گرفته و چشمان منتظرم خيره مانده به قاب خالی پنجره ای که پر نور نمی شود.
از من مخواه که احساسم را لا به لای کتاب هايم پنهان کنم .
بدان آن زمان که صدای ترک خوردن درونم را پشت ديوار روزگار بشنوم به اوج
دلتنگی رسيدم . آن وقت اگر ببينمت فقط سکوت می کنم . 
می دانم که حرفهايم را از چشمان بارانی ام می خوانی . آن وقت دست های
بی گناهم را پيش رويت می گيرم . می دانم که دست خط نانوشته ام را از سطر
سپيد دست هايم می خوانی .
بهترينم ، می دانم عاقبت روزی می رسد که من رنگين کمانی از عبور سايه های
بارانی تو را می بينم . آنگاه نگاهت را از بر می کنم و پلک هايم را از هم
نمی گشايم . 
درياب ... !!!
زندگی آن گونه است که تو می بينی .
آری ،
با داغ هايمان سوار بر دشت نور شديم .
و هم آواز با موج های دريای بی کران به سوی افق های
ابديت غزل سرايی کرديم .
گوش کن ، اين صدای من است صدايی که ديگه خفه شده تو گلوم و بغضی
باقی گذاشته . اگر بخوای می شنوی ، نگو نه ، نگو نه .
وقتی که رفتی از صفحه خط خطی شعرهايم به فکر نفس های گمشده
درختان در عمق باغ نبودی .
وقتی که رفتی آسمان ديگه بغض نکرد ولی من ، دانه اشک ابر را زير دندان
آفتاب ديدم که به من می خنديد .
وقتی که رفتی حس تلخ نبودنت گل های ياس باغچه دلم را پژمرده کرد .
پروانه دلم را که هر روز به شوق ديدن روی ماه تو به پرواز در می آمد ،
اسير سينه پر درد و غم نمودی . بشنوو .................!!!!
من دلتنگيم را با هق هق گريه بيرون می ريختم ، اما نمی دانستم پروانه
دلم را به کدامين سو به پرواز در آورم . 
کاش اين لحظه های زجر آور تمام شود ، بيبين چقدر صدايت ميکنم . ببخش .
دوستدار شماااا: شهزاد
نظرات ()
